Kristiana Koutsi

Τα νέα του ξυλοδαρμού ενός υπαλλήλου τους αεροδρομίου από τον πρώην υπουργό Λευτέρη Αυγενάκη δεν φάνηκαν να συγκλονίζουν το ελληνικό κοινό. Και πως θα μπορούσαν άλλωστε όταν όλος ο κόσμος πλέον περιμένει από τα μέλη της κυβέρνησης να συμπεριφέρονται με ανάλογο τρόπο. Το νομιμοποίησαν οι ίδιοι άλλωστε μέσα από τα αποτελέσματα των τελευταίων εκλογών. Το ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε πλανάται πάνω από τη χώρα για δεύτερη τετραετία με τα ποσοστά του κυβερνώντος κόμματος να κρατούν σταθερά, αν όχι να παρουσιάζουν ανοδική πορεία.

Εξού και η απόφαση της Νέας Δημοκρατίας να μισό-διαγράψει τον Αυγενάκη. Δηλαδή ενώ ο πρώην υπουργός διεγράφει από την κοινοβουλευτική ομάδα (Κ.Ο.) παραμένει στέλεχος (μέλος) της ΝΔ., σύμφωνα με τις επίσημες ανακοινώσεις.

Οι νεοδημοκράτες πάντα θεωρούσαν το πολιτικό αξίωμα φυσικό τους δικαίωμα και τη χώρα, λαϊκιστί ως τσιφλίκι τους. Τα επεισόδια κατάχρησης εξουσίας κατά την επιστροφή της δεξιάς στο κυβερνητικό θώκο αυξάνονται αλλά παραμένουν αναμενόμενα.

Ας κάνουμε μια σύντομη αναδρομή στο παρελθόν σε αντίστοιχα περιστατικά που είδαν το φως της δημοσιότητας την τελευταία περίοδο.

Στα highlight της κυβέρνησης Μητσοτάκη ανήκει η επίθεση που δέχτηκε η ολλανδή δημοσιογράφος, για την ασφάλεια της οποίας επενέβη η ολλανδική πρεσβεία. Η ορχυστρωμένη από δεξιά στελέχη επίθεση σε μια πρώτα πρώτα δημοσιογράφο, δεύτερον γυναίκα και τρίτον, μόνιμο κάτοικο της χώρας μας προς υπεράσπιση του έλληνα πρωθυπουργού δεν πέρασε απαρατήρητη από τα ξένα μέσα. Η χώρα, η κυβέρνηση και ίδιος ο πρωθυπουργός διασύρθηκαν διεθνώς για αυτό το επεισόδιο. Μάλιστα, πρέπει να υπογραμμίσουμε πως ο ίδιος ο πρωθυπουργός ή η κυβέρνηση βγήκαν να τη καταδικάσουν και να ταχθούν υπέρ της. Η μια και μόνη ερώτηση που απύηθηνε στον νέο Λουδοβίκο ήταν αρκετεί για να την κάνει όχι απλώς να μετακομίσει εκτός αλλά να τραπεί σε φυγή από μια κατά τ’ άλλα δημοκρατική ανεπτυγμένη χώρα του δυτικού κόσμου. Χωρίς να θέλω να φανταστώ υπερβολική μεγαλύτερη ασφάλεια ένιωθαν οι αμερικανοί δημοσιογράφοι στο Αφγανιστάν κατά την περίοδο της αμερικανικής εισβολής παρά οι δημοσιογράφοι που τολμούν να αμφισβητήσουν το θείο βρέφος της ελληνικής δυναστείας. Μην ξεχνάμε πως ο Μπους τότε στην άλλη άκρη του κόσμου είχε φάει ακόμη και παπούτσι στο πρόσωπο.

Σε μια ακόμη ιστορίας βίας μη ξεχνάμε το όνομα του Ιάσονα Λαλαούνη, φοιτητής και μόλις 23χρόνων. Ο Ιάσονας έχασε τη ζωή του, τον Μάρτιο του 2021 σε ένα θανατηφόρο τροχαίο έξω από τη βουλή και το όνομα του διασύρθηκε μέχρι τελικώς και με πολύ κόπο να καταδικαστεί (;) ο ένοχος. Γιατί; Γιατί υπαίτιος ήταν ο οδηγός του υπηρεσιακού αυτοκινήτου της Ντ. Μπακογιάννη.

Μένοντας στους Ιάσονες αλλά εξετάζοντας ένα άλλου είδους βίας ας θυμηθούμε τον Ιάσονα Αποστολόπουλο.

Ενώ αναμενόταν να λάβει τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Φοίνικος, με την ευκαιρία της 47ης επετείου Αποκατάστασης της Δημοκρατίας, μετά από πρόταση του Υπουργού Εξωτερικών Νίκου Δένδια για το ανθρωπιστικό έργο του η κυβέρνηση των άριστων επενέβη έγκαιρα. Ο Ιάσονας δεν προσεκλήθη τελικά, ούτε βραβείο παρέλαβε από τη πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κ. Σακελλαροπούλου. Οι επίσημες παρασημοφορήσεις και τα ονόματα της λίστας ακυρώνονται μέσα από ένα τουίτ του Μπογδάνου, βουλευτή τότε της Νέας Δημοκρατίας.

Δεν είναι εξάλλου αναμενόμενο να κατατάσσεται η Ελλάδα στις τελευταίες χώρες σε ζητήματα που αφορούν το θέμα της ελευθερίας του τύπου; Λίγο πάνω από τον αυταρχικό Ορμπάν, η ελληνική δημοσιογραφία έχει πλέον αποκτήσει μόνιμη θέση υπερασπιστή της κυβέρνησης. Τα ζητήματα βίας και αυθαιρεσίας δεν φτάνουν να κάνουν το αυτάκι του τηλεθεατή να ιδρώσει γιατί τα τρικάκια του Ρουβίκωνα παρουσιάζονται ως μέγας κίνδυνος, όχι μόνο για την ασφάλεια αλλά και την ίδια τη δημοκρατία. Γενικώς, η ειρωνία είναι κάτι που μας χαρακτηρίζει σαν λαός.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο, που ο πάλαι ποτέ τηλεπωλιτής χριστιανικών και αρχαιοελληνικών συγγραμμάτων βρίσκεται στο απόγειο της πολιτικής του καριέρας με τέτοια εξουσία που με ένα μόνο μήνυμα ή τηλεφώνημα μπορεί να απολύει και προσλαμβάνει δημοσιογράφους, ανάλογα με το αν του αρέσουν οι απόψεις τους.

Στα επεισόδια βίας που απλόχερα μας χαρίζει η δεξιά κυβέρνηση, να προσθέσουμε ένα ακόμη που έκανε διεθνή πάταγο. Στη λίστα προςστίθεται και τρίτος Ιάσονας. Το επώνυμο Ινδαρές. Ο πατέρας του και διάσημος σκηνοθέτης Δημήτρης Ινδαρές, οι γίοι του και η γυναίκα του έγιναν θύματα όχι μόνο της αστυνομικής αυθαιρεσίας, όταν βρέθηκαν ξυλοφορτωμένοι, δεμένοι και με κουκούλα στο κεφάλι μέσα στο ίδιο τους το σπίτι αλλά βρέθηκαν και κατηγορούμενοι γι αυτό. Φυσικά, η αποτυχία αυτή δεν τίποτε άλλο παρά μια επίδειξη της βίας του υπερδραστήριου Υπουργού Προστασίας του Πολίτη (η ειρωνία που αναφέραμε) Μ. Χρυσοχοϊδη. Τα περιστατικά αστυνομικής βίας επί της θητείας του στο υπουργείο όχι μόνο αυξήθηκαν θεαματικά αλλά πέρασαν στο ασυνείδητο της κοινωνίας μετά τις συγκαλύψεις του Υπουργού με τη μάνικα.

Και για να μην ξεφύγουμε από το θέμα της σωματικής βίας ας θυμηθούμε ξανά τι έγινε με τον δήμαρχο Βόλου, Αχιλλέα Μπέο. Όχι μόνο ξυλοφόρτωσε δημοτικό σύμβουλο -δεν ήταν η πρώτη του φορά- αλλά επανεκλέγει δήμαρχος λίγους μήνες αργότερα. Νεοδημοκράτης μπορεί να μην ήταν αλλά σίγουρα εκφράζει το πνεύμα της νέας αποχής των αρίστων.

Αυτά και μόνο τα λίγα από τα χιλιάδες περιστατικά που διαβάζουμε καθημερινά για διάφορες μορφές βίας που πηγάζουν από τη νομιμοποιημένη με 41% του ελληνικού λαού μας υπενθυμίζουν ότι η κοινωνία μας όχι απλώς τα ανέχεται αλλά τα αναμένει.

Γιατί πως αλλιώς άλλωστε μπορούμε να εξηγήσουμε τα πρόσωπα που αποτελούν μέρος της ελληνικής βουλής, όχι μόνο κυβέρνησης.